Nog een laatste stuiptrekking in de vorm van de traditionele nieuwjaarsreceptie en de al even gebruikelijke nieuwjaarsmaand zit er bijna op. Maar wat kan men zoal vertellen over een receptie als het niet over het welkomstwoordje, de drank of de hapjes moet gaan. Ik had geen flauw idee tot ik het nostalgische portret van het eerste KWB-bestuur in de gaten kreeg. Gevonden op een of andere zolder kwam het onlangs ter bewaring in het bezit van Chris Ploegaert die het voor de gelegenheid boven de dranktafel had opgehangen. De drinkgeneugten van deze oude KWB-garde indachtig kon het vrijdagavond geen betere plaats krijgen. 

Het eerste KWB-bestuur, deftig uitgedost poserend voor de camera (toen noemde men dat nog een kodak), hoelang was dat al niet geleden. En dus trok ik ’s anderendaags met het statige portret onder de arm naar de enige overlever uit het gezelschap, de 88 jaar jonge Jef Van Puymbroeck. Hij keek enigszins verbaasd op toen ik plots met zoveel geschiedenis aan zijn voordeur stond. Het juiste jaartal kon hij zich niet exact meer herinneren, de manier waarop het stoemelings begonnen was des te meer. Hij had zich samen met zijn vrouw Godelieve nog maar enkele maanden in Luchteren gevestigd toen er op een avond aan zijn deur werd gebeld door proost Van Paepeghem. Hij kende Jef van tijdens de zondagsmis in de kapel van Luchteren, destijds zelfs nog geen officiële zelfstandige parochie. Hij kwam Jef inviteren om de dag nadien eens te komen luisteren naar iemand van KWB Nationaal die het ondermeer wou hebben over de oprichting van een lokale KWB in Luchteren. Jef had zich hier nog niet helemaal gesetteld, was toen al begaan met de scouts en had eigenlijk niet veel zin om die avond zelf positief te reageren op het verzoek van de proost, ‘k zal nog zien. Na wat nachtelijke gedachtenkronkels omtrent dat voorstel trok Jef ’s anderendaags toch op … om eens te luisteren wat er gezegd werd. En daar was uiteraard nog volk, ook uit Luchteren, de ene al gekender dan de andere op dat moment. Mooi gezeten op een stoel opgesteld in een cirkel rondom de spreker van dienst. Na wat algemene uitleg omtrent het doel en de waarden die de KWB naar zijn leden uitdroeg kwam de oprichting van een plaatselijke afdeling in Luchteren aan bod. Na nog wat vijven en zessen moest er tenslotte ook aan een voorzitter gedacht worden en dus ging de KWB-spreker het rijtje af om eens te polsen naar de ambities van al de toehoorders. Hij begon links van Jef … geen goesting … geen tijd … kan dat niet … mijn vrouw gaat dat niet graag hebben … en zo kwam al gauw Jef als laatste aan de beurt en dienen ‘ezel’ (zijn eigen woorden) heeft tenslotte toegezegd. “Maar pas op, ik heb er nooit ofte nimmer spijt van gehad”, mooie slotwoorden van een passioneel verteller en mede-grondlegger van onze huidige Raak-afdeling. Bedankt Jef.